رویکرد ساختارگرایی ادبی، از شیوه‌های واکاوی متن است که در دهه ی 1960 به نهایتِ رشد و بالندگی خود رسید و سرچشمه ی آن را در زبان‌شناسی ساختارگرا باید جُست. مسئله ی تقابل‌ها یکی از ارزشمندترین موضوعات درخورِ نگرشِ ساختارگرایان است که می توان بُن‌مایه ی آن را در افکار و اندیشه‌های تاریخی و فرهنگی بشر دانست. تقابل‌های دوگانه امروزه در نظریّه‌ها و مکاتب ادبی جهان جایگاه ویژه‌ای به‌دست آورده‌اند. با بررسی تقابل‌های دوگانه به درک و دریافت بهتری از متون ادبی می توان دست یافت. از سوی دیگر مهدی اخوان ثالث شاعری است که در بسیاری از اشعار خود تصاویر و فضاهای شعری و روایی را با بهره جستن از فضاهای دوگانه و تقابل های دوسویه شکل داده است. این‌تقابل‌ها که ریشه در سنت‌های ادبی و اندیشه‌های فلسفی دارند در شعر اخوان به‌شکلی نو و مبتکرانه بازآفرینی شده‌اند. اخوان با شکستنِ چارچوب‌های رایجِ تقابل‌های دوگانه، فضایی میان‎‌برساختی خلق می‌کند و مرزهای سنت و نوآوری را در‌هم می‌تند. نتیجه ی بررسی نشان می دهد که اخوان توانسته است با استفاده از تقابل های دوگانه، یکی از مهمترین توصیه های نیما برای شعر نو (استفاده از آرگو و آرکائیسم) را در این شعر اجرایی کند.